راهی از آن ِ خود

              http://www.zanaan.com

                   یکشنبه ۲۱ بهمن ۸۶ 

              شهیندخت  مولاوردی

                                            2h7qxjk.jpg

دومین دوره ی توانمند سازی سیاسی انتخاباتی که ویژه ی زنان کاندیدای استان ها بود هم برگزار شد.تقریبا تا این جای برنامه ی زمان بندی خوب پیش آمده ایم.برگزاری این دوره ها یکی از برنامه های پیش بینی شده ی مجمع زنان اصلاح طلب بود که برای اولین بار در ایران اتفاق افتاد .اولین دوره درست در بحبوحه ی رد صلاحیت های گسترده ی هیئت های اجرایی (سوم و چهارم بهمن) ویژه ی زنان کاندیدای تهران و دومین دوره درست در بحبوحه ی رد صلاحیت های هیئتهای نظارت(هیجده و نوزده بهمن) برگزار شد.آن هم در شرایطی که به جرئت می توان گفت با اعلام نظر هیئت های نظارت تقریبا تمامی کاندیداهای مجمع زنان اصلاح طلب در سطح کشور رد صلاحیت شده اند.

این روزها از خیلی ها شنیدیم که این حرفها و برنامه ها خاص شرایط عادی است و نه شرایطی که یک شبه همه ی کاسه کوزه ها به هم می ریزد و دیگر صحبت از اختصاص سهمیه به زنان و توانمندی آنان به لطیفه میماند.و این که آیا باز هم مثل قبل به هر شرایطی تمکین می کنید؟و یا این که حالا به حرف بعضی ها رسیدید که تا دموکراسی و توسعه نباشد نوبت به زنان نمی رسد؟ و اظهارات مشابه این.

طی جلسات متعدد که حتی در روزهای برفی که همه ی کشور تعطیل بود بی وقفه ادامه داشت به این نتیجه رسیدیم که نباید از پای نشست_که این خواست قلبی و آرزوی بعضی هاست_و باید به رفتن ادامه داد؛این راه ماست و ما محکوم به رفتنیم.مگر توانمند سازی و برنامه ی کاندیداها و مطالباتمان از مجلس هشتم تاریخ مصرف دارد که زمان آن منقضی بشودو مگر زمینه ی فعالیت زنان فعال سیاسی صرفا محدود و منحصر به عرصه ی انتخابات است که با حذف آنان از این عرصه دست روی دست بگذارندو نظاره گر باشند.؟ ضمن آنکه هدف کلی مجمع،ارتقا و بهبود وضعیت مشارکت سیاسی زنان و حضور بیشتر آنان در عرصه های قدرت و تصمیم گیری است و اتنخابات تنها یکی از راهها و البته مهم ترین راهی ست که باید پیموده شود.و نباید رد صلاحیت ها را پایانی زودهنگام بر تلاش هایمان بدانیم.

خلاصه آنکه آهسته و پیوسته آمدیم و با دل هایی گرم و دستانی خالی و با حداقل امکانات و منابع کارهای بزرگی را به سرانجام رساندیم.می دانیم که مسیرمان هموار نیست و بدخواهان هر روز مانع بزرگتری بر سر راه  آن قرار می دهند و ما که سالهاست آبدیده شده ایم و به دوی با مانع و دوی استقامت عادت کرده ایم از رو نمی رویم که هیچ!بعد از هر زمین خوردنی چابک تر بر می خیزیم و مصمم تر از قبل پیش می رویم.

کافیست یکدلی و یکرنگی خود را حفظ کنیم و امور خود را به «او» واگذاریم،هرچند تا اطلاع ثانوی به گمان بعضی ها ! هیچ کداممان ایمان و اعتقاد درست و حسابی نداریم!!و ایمان بیاوریم که آری،به اتفاق می توان جهان گرفت.

در این دوره ها آموختیم که با خوابیدن هیچ قله ای فتح نمی شود.رموز موفقیت ،نفوذ و تاثیرگذاری را که جزو برنامه های توانمند سازی سیاسی بود به درو دیوار که نگفتند.این رموز به درد همین روزها می خورد،مگر نه؟!

/ 0 نظر / 58 بازدید